الفتال النيسابوري ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )

553

روضة الواعظين و بصيرة المتعظين ( فارسي )

و هر كس منكر امامت تو باشد پيامبرى مرا انكار كرده است . اى على ! تو وصى من و پدر فرزندان من و همسر دختر منى و در زندگى و پس از مرگ من ، خليفه من بر امتم هستى . فرمان تو ، فرمان من است و نهى تو ، نهى من است . به كسى كه مرا به حق مبعوث فرموده است ، سوگند مىخورم و به حق آن كس كه مرا بهترين آفريدگان قرار داده است سوگند ياد مىكنم كه تو حجت و امين خداوند بر خلق خدا و راز خدايى و خليفه خدا بر بندگان اويى . « 1 » ( 1 ) پيامبر ( ص ) فرموده‌اند : همانا بهشت در هر سال براى فرا رسيدن ماه رمضان زيور و آراسته مىشود و چون شب اول ماه فرا مىرسد ، نسيمى از زير عرش مىوزد كه به آن متنزه مىگويند و موجب مىشود برگهاى درختان و حلقه‌هاى آويخته بر درها به اهتزاز در مىآيد و صداى بسيار دل‌انگيزى شنيده مىشود كه هيچ كس چنان آوايى نشنيده است . حوران بهشتى خود را آرايش مىكنند و كنار كنگره‌هاى بهشت و غرفه‌هاى آن مىايستند و ندا مىدهند : آيا كسى هست كه با اعمال صالح خود ، ما را از خداوند خواستگارى كند و خداوند ما را به ازدواج او درآورد ؟ و سپس از گنجور بهشت مىپرسند : امشب چه خبر است ؟ و چه شبى است ؟ سروشهايى به آنان پاسخ مىدهند كه اى نيكان پسنديده خصلت ، امشب ، شب اول رمضان است كه در آن درهاى بهشت براى روزه داران امت محمد ( ص ) گشوده مىشود . گويد ، در اين هنگام خداوند متعال مىفرمايد : اى رضوان ! درهاى بهشت را بگشاى و اى مالك دوزخ ! درهاى دوزخ را بر روزه داران از امت محمد ( ص ) ببند . اى جبريل ! به زمين برو و شيطانهاى سركش را فرو گير و آنان را در بند و زنجير بكش و سپس در درياهاى ژرف بينداز تا روزهء امت حبيب من محمد ( ص ) را تباه نكنند . « 2 » ( 2 ) گويد و خداوند متعال در هر شب از ماه رمضان سه بار مىفرمايد : آيا پرسنده‌يى هست كه به او عطا كنم ؟ آيا توبه‌كننده‌اى هست كه توبه‌اش را بپذيرم ؟ آيا آمرزش خواهى هست كه گناهش را بيامرزم ؟ چه كسى به ثروتمندى كه هيچ گاه نيازمند و تهيدست نيست و همواره وفادار است و ستمكار نيست وام مىدهد ؟

--> ( 1 ) . از قول چهار تن با ذكر سلسله اسناد از حضرت رضا ( ع ) و بعد با سلسلة الذهب از حضرت امير المؤمنين ، در صفحات 295 تا 297 عيون اخبار الرضاى صدوق ، چاپ 1377 ق . آمده است . م . ( 2 ) . فضائل الاشهر الثلاثه ، صدوق ، ص 126 ، چاپ نجف ، 1396 ق . م .